امروز

شنبه, ۲۵ آذر , ۱۳۹۶

  ساعت

۰۰:۵۴ قبل از ظهر

سایز متن   /

رشد گردشگری برای حسن روحانی در انتخابات دست بالا را به‌ارمغان آورد

چه‌کسی پیام میراث‌فرهنگی را به رئیس‌جمهوری می‌رساند؟

به گزارش خبرگزاری روزمشهد(مشهدنیوز)، به نقل از میراث آریا، فعالان عرصه‌های میراث‌فرهنگی، صنایع‌دستی و گردشگری همچون گروه‌های دیگر راهی می‌جویند تا صداشان در میان هوی‌وهای این روزهای پس از انتخابات شنیده شود.

اما دوستی نوشته بود که «چه‌کسی پیام میراث‌فرهنگی را به رئیس‌جمهوری می‌رساند؟». وقتی میراث‌فرهنگی‌، صنایع‌دستی و گردشگری برای خود یک سازمان متولی دارد که رئیس آن معاون رئیس‌جمهوری است و دست‌کم هفته‌ای دو بار با رئیس‌جمهوری ملاقات می‌کند، چرا باید چنین مسیر سرراستی را رها کنیم و چراغ در کف بگیریم و دنبال «نماینده» یا «نمایندگانی» بگردیم که «از وزن اجتماعی کافی برخوردار باشند و بتوانند خواسته‌های کنشگران این حوزه را در سطوح بالای دولت مطرح کنند»؟ چه سطحی بالاتر از معاونت رئیس‌جمهوری وجود دارد برای طرح خواسته‌های کنشگران؟

درست است که سازمان میراث‌فرهنگی در دولت یازدهم حضور سه مدیر را تجربه کرده است، اما هر سه مدیر به‌سهم خود مسیری را طی کرده‌‌اند که از آواربرداری از ویرانه‌های به‌جامانده از دولت دهم  ــ با آن جابه‌جایی‌های عظیم و پُرهزینه و اشتباه ــ  آغاز شده و تا تثبیت وضعیت جاری و برنامه‌ریزی و خشت‌گذاری برای آینده و ترسیم افق‌های پیش روی سازمان و هر سه عرصه میراث‌فرهنگی، صنایع‌دستی و گردشگری ادامه پیدا کرده است.

این جابه‌جایی‌ها، برخلاف رویه‌ مرسوم، با تشتت سیاست‌گذاری و اجرا همراه نبوده و به‌نوعی رؤسای سازمان میراث‌فرهنگی در دولت یازدهم مسیر واحدی را طی کرده‌اند.

آخرین رئیس این سازمان زهرا احمدی‌پور است که حالا شش ماه از انتصابش می‌گذرد و به‌رغم تمام حرف‌وحدیث‌ها و حواشی‌ای که در این شش ماه برایش ایجاد کرده‌اند توانسته کارنامه‌ قابل‌قبولی از خود ارائه دهد.

او هنگامی که به سازمان میراث‌فرهنگی رسید در نخستین گام سراغ تعهدات سازمان رفت، تعهداتی که پیش از او برای سازمان ایجاد شده بود و باید عملی می‌شد. در این میان، توانست سند ملی گردشگری را بعد از 15 سال از زیر خروارها خاک بیرون بکشد و با تشکیل یک کارگروه، مراحل بررسی و بِروزرسانی و اجرای مقدماتی آن را به‌انجام برساند.

رویکرد صحیح او به وضعیت بنگاه‌های اقتصادی وابسته به سازمان میراث‌فرهنگی  ــ که شاید خودش کم کار دشمن‌تراشانه‌ای نبوده ــ  گامی بزرگ در راه شفاف‌سازی اقتصادی و مبارزه با فساد اداری بوده است؛ از سوی دیگر، اجرای طرح ضربتی اشتغال در 76 روستا با پراکندگی 31 استان کشور، با نگاه به توسعه پایدار در هر سه حوزه میراث‌فرهنگی، صنایع‌دستی و گردشگری، نهال‌های خُردی در شوره‌زار بیکاری است که اگر موردتوجه قرار بگیرد و طرح به 500 روستای پیش‌بینی‌شده تسری پیدا کند، به جنگلی انبوه از اشتغال و درآمدزایی و جذب توریسم بر بستر اقتصاد مقاومتی  ــ آن هم نه از جنس شعار ــ  بدل خواهد شد.

احمدی‌پور در این مدت کوتاه تلاش کرده تا شکاف‌هایی را که از گذشته میان سازمان میراث‌فرهنگی با بخش خصوصی و سمن‌ها وجود داشته با جلسات متعدد و رایزنی‌های گسترده در شهرهای مختلف از بین ببرد و این فاصله را کم و کمتر کند.

همین تلاش‌هاست که به‌مرور زمان، دارد دیوار بی‌اعتمادی ایجادشده در میان بخش خصوصی و سازمان میراث‌فرهنگی را از بین می‌برد.

تلاش‌های جداگانه برای جذب و هدایت برنامه‌ریزی‌شده گردشگران داخلی و خارجی به مقاصد جدید، علاوه‌بر آمارهایی که خبر از رشد بی‌سابقه در این حوزه می‌دهند یا تلاش‌های مستمر برای حل مشکل هنرمندان شاغل در عرصه صنایع‌دستی در کنار آنچه گفته شد، همه و همه فقط نشان از کار شبانه‌روزی و انرژی عظیمی دارد که می‌خواهد این سه حوزه را بسامان کند. قدرتمند شدن نهادهای مدنی و رسانه‌ها، به‌عنوان دو بال یاریگر سازمان، نقش بسیار تعیین‌کننده‌ای دارد.

رشد گردشگری برای حسن روحانی در انتخابات دست بالا را به‌ارمغان آورد و حالا کنشگران و فعالان رسانه‌ای با روی گشاده و یاری‌خواه و انتقادپذیرِ دولت مواجه‌اند؛ با این وصف، چه‌کسی بهتر از معاون روحانی می‌تواند صدایشان شود و نمایندگی‌شان کند برای اعلام مطالبات؟

انتهای پیام/

اشتراک گذاری در فیسبوک اشتراک گذاری در توییتر اشتراک گذاری در گوگل پلاس
برچسب ها:
دیدگاهها

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید

- کامل کردن گزینه های ستاره دار (*) الزامی است
- آدرس پست الکترونیکی شما محفوظ بوده و نمایش داده نخواهد شد

تراپیکتراپیکتراپیکتراپیکطراحی سایتتراپیکتراپیک